ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਠਿਆਈਆਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖਰੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਸਿਰਫ਼ 7 ਸਾਲ ਦੀ ਮੋਕਸ਼ ਸੋਈ ਅਤੇ 6 ਸਾਲ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕਾ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਜਾਂ ਨਵੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀਆਂ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਕਰੋਸ਼ੀਆ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਅਣਥੱਕ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਗਾ ਸਗੋਂ ਉਮੀਦ ਬੁਣਾਈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ “ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਕਰੋਸ਼ੀਆ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਰ ਰੰਗੀਨ ਵਸਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਸੂਮ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਨਿੱਘ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਲੋੜ ਹੈ – ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਹਰ ਪੈਸਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਰਾਜਦੂਤ ਕਿਹਾ। “ਜਦੋਂ ਅਜਿਹੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ,” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਇਹ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਮਿਸ਼ਨ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ – ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੇਘਰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠਣ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇਰਾਦਾ। ਜਦੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੋਕਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕਾ ਨੇ ਬਸ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਮੋਕਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਿਆਲਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਚਿੱਕੜ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਲਈ, ਕੱਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਕੀ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਮੋਕਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਿਸਾਲ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਮਿਸ਼ਨ ਚੜ੍ਹਦੀਕਲਾ ਦੇ ਤਹਿਤ ਹੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦਿਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਆਲਤਾ ਸਾਡੀ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਪ੍ਰਤੀ ਜਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਸ਼ਨ ਚੜ੍ਹਦੀਕਲਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
